اینجا ، من ، ورق A4 ، یه خودکار رینولدز و یه دنیا کلمه. کلمه هایی که من قراره به کار ببرم ؛ کلمه هایی که قراره ذهن منو روی کاغذ بیارن.

     کلمه ها ! دارم دونه به دونه می نویسمشون روی کاغذ ؛ می نویسم تا جمله ها رو کامل کنم ، می نویسم که با جمله ها خط ها رو بوجود بیارم ، می نویسم تا با خط ها ، پاراگراف ها رو بسازم.

     می نویسم ، می نویسم ، می نویسم ؛ باز می نویسم ، دوباره می نویسم ... هی می نویسم ، برای چندمین بار می نویسم ، از نو می نویسم ، می  نویسم و دوباره از اول می نویسم. خلاصه اینکه می نویسم ، چند بار دیگه ام می نویسم ، اونقدر می نویسم که باز بنویسم اما ...

     حالا که نوشتنم تموم شد ........... سلام ؛ حالتون چطوره ؟ خوب هستین ؟ ها ...؟ آره ، منم خوبم به مرحمت شما...چی ؟ دلتون برام تنگ شده بود ؟ نه بابا ما مال این حرفا نیستیم . دارید شکنجه نفسی می کنید.

همون طور که قبلا گفته بودم من کل تابستون رو مشغول نوشتن یه داستان برای کودکان و نوجوانان بودم که فعلا قراره سه جلد باشه.جلد اولش رو تابستون نوشتم و به چند تا نویسنده دادم که بخونن. دو نفر از آن نویسنده ها دوست های بابام بودند که فعلا یک نفرشون داستان رو خونده و نظرش رو بهم گفته. نظر این نویسنده محترم من رو به کارم امیدوار کرد و این بود که مشغول نوشتن جلد دوم کتاب شدم.اسم جلد اول رو گذاشتم "قلب مسی" و جلد دوم هم که به مرحله ی ویرایش رسیده ، "جلد دوم" نام داره.

روی اسم دومی خیلی فکر نکردم.همین طوری خودش اومد به ذهنم رسید و به نظرم جالب اومد.شاید خیلی ها فکر کنند چون این کتاب دومین جلد مجموعه هستش اسمش رو "جلد دوم" گذاشتم اما موضوع چیز دیگری است.

به هر حال این همه دلیل آوردم که نبودن دو-سه هفتگیم رو توجیح کنم. آقا دو تا مصاحبه کردم با دو تا وبلاگنویس نوجوان که انشالله در پست های بعد در وبلاگ قرار می دم که به طور مفصل از وبلاگهاشون و تاریخچه هاشون تعریف کرده اند. فعلا در این پست یه خلاصه ی کوتاه از سه جلد کتابم گذاشتم که مشکل قهرمان داستان رو بفهمید...

      یک سال و نیم بود که در جهان قحطی شده بود.میلیاردها انسان در جهان از گرسنگی می مردند و سران کشور ها هیچ کاری از دستشان بر نمی آمد. دنیا داشت از بین می رفت و کاری از هیچکس ساخته نبود.

    هیچکس جز خداوند یکتا قادر به کنترل این قحطی نبود. باران می بارید ، خاک ها مناسب بودند ، کوددهی مرتب انجام میشد و خلاصه همه چیز برای رشد گیاهان آماده بود ، اما آنها رشد نمی کردند.

    زندگی برای همه سخت شده بود.کشاورزان بیکار نمی ماندند و پیوسته نهال ها و دانه های بیشتری می کاشتند ، اما هیچکدام به بار نمی نشست.درختان سبز و بوته ها پر شاخ و برگ بودند ، اما هیچ کدام میوه نمی دادند.

     این اوضاع سال 1408 بود. اهالی کشورهای فقیر تر همواره از گرسنگی از بین می رفتند و کشور های بزرگتر هم فقط به خودشان اهمیت می دادند.

     قحطی و گرسنگی به هیچ کجا رحم نمی کرد ؛ گیاهان رشد نمی کردند و جان انسان ها را می گرفتند ، به همین راحتی.

     اما افرادی که ایمان قوی تری داشتند ، طور دیگری فکر می کردند.چندین سال بود که نعمت های خداوند اصراف می شد.زباله سازی زیاد شده بود و غذاها بجای اینکه به استفاده ی درست برسند ، حیف و میل می شدند.

     افراد با ایمان می دانستند که این قحطی ، عذابی از جانب خداوند است برای نشان دادن قدرتش به جهانیان و منع آنها از اصراف دوباره ی مواد غذایی.

    قهرمانی که حافظه اش را از دست داده است در موقعیتی که آشنایی چندانی با آن ندارد ، می خواهد دنیا را از قحطی نجات بدهد. در این راه نه تنها انسان ها بلکه موجودات زنده ی دیگر هم او را یاری می کنند.اما تا وقتی مردم به اصراف مواد غذایی ادامه دهند ، هیچ چیز تغییر نخواهد کرد...